تبلیغات

اختلال دوقطبی (افسردگی مانیک): علائم، انواع، تشخیص و درمان

اختلال دوقطبیاختلال دوقطبی یک اختلال جدی مغزی است که در آن شخص یک واریانس شدید در تفکر، خلق و خوی و رفتار دارد. اختلال دوقطبی گاهی اوقات به معنی بیماری افسردگی مانیک یا افسردگی مانی است. افراد مبتلا به اختلال دوقطبی معمولاً از دوره های افسردگی یا شیدایی گذر می کنند.

آنها همچنین ممکن است نوسانات خلقی مکرر را تجربه کنند. شرایط برای هر کسی که آن را دارد یکسان نیست. برخی افراد ممکن است بیشتر حالت افسرده را تجربه کنند. افراد دیگر ممکن است بیشتر مراحل مانیک را داشته باشند. حتی ممکن است به طور همزمان علائم افسرده و مانیا را نیز داشته باشد.
بیش از 2 درصد از آمریکایی ها اختلال دوقطبی را تجربه خواهند کرد. اختلال دوقطبی نسبتاً رایج است و یکی از هر 100 بزرگسالان در شرایط خاصی در زندگی خود تشخیص داده خواهد شد.
اختلال دوقطبی در هر سنی ممکن است رخ دهد هرچند که اغلب بین 15 تا 19 سالگی ایجاد می شود و به ندرت پس از 40 سالگی شروع می شود. مردان و زنان از هر پس زمینه به طور مساوی احتمال بروز اختلال دوقطبی را دارند. الگوی نوسانات خلقی در اختلال دوقطبی بین افراد متفاوت است. اختلال دوقطبی، مثل سایر مشکلات سلامت روان، می تواند در دوران بارداری بدتر شود.

چه چیزی باعث اختلال دوقطبی می شود؟

علت دقیق اختلال دوقطبی ناشناخته است اگر چه اعتقاد بر این است که تعدادی از چیزها می توانند آن را ایجاد کنند. به نظر می رسد استرس شدید، مشکلات جدی و رویدادهای در حال تغییر زندگی و همچنین عوامل ژنتیکی و شیمیایی مشارکت داشته باشند.

علائم اختلال دوقطبی

علائم اختلال دوقطبی شامل تغیرات خلقی (گاهی اوقات بسیار شدید) و همچنین تغییرات در:
انرژی
سطوح فعالیت
الگوهای خواب
رفتار
فرد مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است همیشه یک قسمت افسردگی یا مانیک را تجربه نکند. آنها همچنین می توانند دوره های طولانی از حالات ناپایدار را تجربه کنند. افراد بدون اختلال دوقطبی اغلب خلق و خوی "بالا و پایین" تجربه می کنند. تغییرات خلق ناشی از اختلال دوقطبی بسیار متفاوت از این "بالا و پایین" هستند.
اختلال دوقطبی اغلب منجر به عملکرد ضعیف شغلی، مشکلات در مدرسه یا روابط آسیب دیده می شود. افرادی که موارد بسیار جدی و درمان نشده اختلال دوقطبی دارند گاهی اوقات خودکشی می کنند.

علائم یک حالت خلق افسردگی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

احساس تهی بودن یا بی ارزش بودن
از دست دادن علاقه به فعالیت های لذت بخش مانند جنسیت
تغییرات رفتاری
خستگی یا انرژی کم
مشکلات در تمرکز، تصمیم گیری یا فراموشی
بی حوصلگی یا تحریک پذیری
تغییر در خوردن یا عادات خواب
ایده های خودکشی یا تلاش خودکشی
در قسمت دیگر طیف، قسمت های مانیک هستند.

بیشتر بخوانید: علائم هشدار دهنده افسردگی

علائم مانیا ممکن است شامل موارد زیر باشد:

دوره های طولانی از شادی شدید، هیجان، یا رضایت
تحریک پذیری شدید، تحریک و یا احساس بیقرار بودن
به راحتی پریشان یا بی قرار شدن
داشتن افکار رقابت
صحبت بسیار سریع
گرفتن پروژه های جدید که بیشتر از یک نفر نیاز دارد
نیاز کم به خواب
اعتقادات غیر واقعی درباره توانایی های یک فرد
مشارکت در رفتارهای پرخطر مانند قمار یا عیاشی، جنس ناایمن یا سرمایه گذاری های ناعادلانه
بعضی افراد مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است هیپومیا را تجربه کنند. Hypomania به معنی "تحت مانیا" و علائم آن بسیار شبیه به مانیا است اما کمتر شدید است. بزرگترین تفاوت بین این دو این است که علائم هیپومنیا به طور کلی زندگی شما را مختل نمی کند. قسمت های مانیک می تواند منجر به بستری شدن شود.
برخی از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی تجربه حالت های مخلوط، حالتی که در آن علائم افسردگی و مانیک همسو می شوند. در حالت مخلوط، فرد اغلب علائمی دارد که شامل موارد زیر است:
تحریک
بیخوابی
تغییرات شدید در اشتها
افکار خودکشی
معمولا فرد احساس داشتن انرژی می کند وقتی که آن در معرض تمام علائم بالا است.
نشانه های اختلال دوقطبی به طور کلی بدون درمان بهبود می یابد. اگر فکر می کنید که علائم اختلال دوقطبی را تجربه می کنید بسیار مهم است که مراقبت اولیه را فراهم نمایید.

انواع اختلالات دوقطبی دو قطبی I

این نوع با قسمت های مانی یا مخلوط که حداقل یک هفته طول می کشد مشخص می شود. ممکن است علائم شدید مانیک را نیز مشاهده کنید که نیاز به مراقبت های پزشکی فوری دارند. اگر شما قسمت اعصاب را تجربه می کنید معمولاً حداقل دو هفته طول می کشد. علائم افسردگی و شیدایی باید بسیار متفاوت از رفتار طبیعی فرد باشد.

دو قطبی II

این نوع با یک الگوی افسردگی همراه با قسمت های هیپومانیک که قسمت های مانیک (یا مخلوط) را ندارند مشخص می شود.

اختلال دو قطبی (NOS)

این نوع گاهی اوقات تشخیص داده می شود که فرد دارای علائمی است که معیارهای تشخیصی کامل را برای دو قطبی I یا دو قطبی II نشان نمی دهند. با این حال، فرد هنوز تغییرات خلقی را که بسیار متفاوت از رفتار طبیعی آنهاست، تجربه می کند.

اختلال سیکلوتیوم (Cyclothymia)

اختلال سیکلوتیومیک یک نوع خفیف اختلال دوقطبی است که در آن فرد حداقل دو سال با افسردگی خفیف همراه با قسمتهای هیپومانیا همراه است.

اختلال دوقطبی Rapid-Cycling

برخی از افراد ممکن است با آنچه که به عنوان "اختلال دوقطبی Rapid-Cycling" شناخته می شود تشخیص داده شوند. در طی یک سال، بیماران مبتلا به این اختلال دارای چهار یا بیشتر قسمت از:
افسردگی شدید
شیدایی
هیپومیا
این در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی شدید و در افرادی که در سن زایمان هستند تشخیص داده شده است (اغلب در اواسط تا اواخر نوجوانی) رایج است و بیشتر در زنان نسبت به مردان تأثیر می گذارد.

تشخیص اختلال دوقطبی

اغلب موارد اختلال دوقطبی قبل از رسیدن به سن 25 سالگی شروع می شود. برخی از افراد ممکن است اولین علائم خود را در دوران کودکی یا به طور متناوب، در اواخر زندگی تجربه کنند. علائم دوقطبی ممکن است از شدت خستگی پایین تا افسردگی شدید، یا هیپومیا و مانیا شدید باشد. تشخیص اغلب دشوار است چرا که به آرامی و به تدریج در طول زمان بدتر می شود.
ارائه کننده مراقبت های اولیه معمولاً با پرسش هایی درباره علائم و سابقه پزشکی شما شروع می کنند. آنها همچنین می خواهند در مورد مصرف الکل یا مواد مخدر شما بدانند. آنها همچنین ممکن است آزمایشات آزمایشگاهی را انجام دهند تا مانع از هر گونه بیماری دیگر شوند. اکثر بیماران فقط در طول یک دوره افسردگی به دنبال کمک هستند بنابراین برای ارائه دهنده مراقبت های اولیه، قبل از تشخیص اختلال دوقطبی، برای ارزیابی تشخیص کامل، مهم است. بعضی از ارائه دهندگان مراقبت های اولیه در صورت تشخیص بیماری اختلال دوقطبی مشکوک نیاز به یک روانپزشکی حرفه ای خواهند داشت.
افراد مبتلا به اختلال دوقطبی در معرض خطر بیشتری برای برخی از بیماری های ذهنی و جسمی دیگر، از جمله:
اختلال استرس پس از ضربه (PTSD)
اختلالات اضطرابی
ترس های اجتماعی
بیش فعالی
سردرد میگرنی
بیماری تیرویید
دیابت
چاقی
مشکلات سوء مصرف مواد در بین بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی نیز رایج است.
هیچ دلیل شناختی برای اختلال دوقطبی وجود ندارد اما در خانواده ها رخ می دهد.

زندگی با اختلال دوقطبی

فازهای بالا و پایین اختلال دوقطبی اغلب بسیار افراطی هستند که مانع زندگی روزمره می شوند.
با این حال، گزینه های متعددی برای درمان اختلال دوقطبی وجود دارد که می تواند تفاوت ایجاد کند. گزینه های زیر در دسترس هستند:
دارو برای جلوگیری از وقایع مانیا، هیپومیا (مانیا کمتر شدید) و افسردگی - این به عنوان تثبیت کننده های خلق شناخته شده است و هر روز در طولانی مدت مصرف می شود.
روانی درمان - مانند درمانی صحبت کردن، که می تواند به شما کمک کند با افسردگی روبرو شوید و مشاوره در مورد چگونگی بهبود روابط شما را ارائه می دهد.
توصیه های شیوه زندگی - مانند انجام تمرین منظم، فعالیت های برنامه ریزی شده ای که شما لذت می برید به شما حس موفقیت را می دهد و نیز توصیه هایی برای بهبود رژیم غذایی و خواب بیشتر وجود دارد.
با استفاده از ترکیبی از روش های مختلف درمان، بهترین راه برای کنترل اختلال دو قطبی است.
کمک و مشاوره برای افرادی که دارای شرایط دراز مدت و یا مراقبین آنها است نیز از موسسات خیریه، گروه ها و انجمن ها پشتیبانی می شود.
این شامل مشاوره خودکفائی و خود مدیریت و یادگیری برای مقابله با جنبه های عملی یک شرایط دراز مدت است.

درمان اختلال دوقطبی

اختلال دوقطبی را نمی توان درمان کرد. این یک بیماری مزمن مانند دیابت است و باید در طول زندگی شما با دقت اداره و درمان شود. درمان معمولاً شامل دارو و درمان است مانند رفتاری درمانی شناختی. داروهای مورد استفاده در درمان اختلالات دوقطبی شامل:
تثبیت کننده های خلق مانند لیتیوم (Eskalith or Lithobid)
داروهای آنتیس سایکوتی غیر تیپیک از قبیل اولانزاپین (Zyprexa)، کیواتیاپین (Seroquel) و رسپیریدون (Risperdal)
داروهای ضد اضطراب مانند بنزودیازپین گاهی در فاز حاد مانیا استفاده می شوند.
داروهای ضد تشنج (که همچنین به عنوان ضد انعقادی شناخته می شوند) مانند دیوال پروکس سدیم (Depakote)، لاموتریزین (Lamictal) و اسید والپروک (Depakene)
در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی گاهی اوقات داروهای ضد افسردگی تجویز می شوند تا علائم افسردگی یا سایر شرایط (مانند اختلال اضطراب معمول) درمان شوند. با این حال، آنها اغلب باید یک تثبیت کننده حالت روانی داشته باشند به عنوان یک ضد افسردگی تنها ممکن است شانس فرد برای تبدیل شدن به مانیک یا هیپومانیا (یا نشانه های سکته مغزی سریع) را افزایش دهد.

داروهای ضد افسردگی

اثر داروهای ضد افسردگی معمول مانند فلوکستین (پروزاک)، پاروکستین (Paxil) و سرترالین (Zoloft) برای درمان افسردگی در اختلال دوقطبی I نشان داده نشده است. در یک درصد کوچک از افراد، آنها همچنین می توانند یک قسمت مانیک را در یک فرد مبتلا به اختلال دوقطبی تنظیم کنند یا آن را بدتر کنند. با این حال، مطالعات نشان داده است که برای افسردگی دو قطبی II، برخی از داروهای ضد افسردگی (مانند Prozac و (Zoloft ممکن است نسبت به افسردگی دو طرفه بی خطر و مفید باشند. به همین علت درمان خط اول برای افسردگی اختلال دوقطبی شامل داروهایی است که نشان داده شده است دارای خواص ضد افسردگی هستند اما هیچ علتی برای ایجاد یا تشدید مانیا وجود ندارد. سه درمان FDA برای افسردگی دوقطبی، ترکیب لورازیدون (Latuda)، ترکیب olanzapine-fluoxetine (Symbyax)، کوتیایپین (Seroquel) و یا کوتیایپین فومارات (Seroquel XR) می باشد. سایر روش های تثبیت کننده خلق و خوی که بعضی اوقات برای درمان افسردگی دوقطبی حاد توصیه می شود شامل لیتیوم، Depakote و Lamictal است (اگر چه هیچ کدام از این سه داروی اخیر دارای تاییدیه FDA خاص برای افسردگی دوقطبی نیست). در صورت شکست، پس از چند هفته، یک دارو ضد افسردگی سنتی یا دارو دیگر ممکن است گاهی اوقات اضافه شود. روان درمانی، مانند درمان شناختی- رفتاری، همچنین ممکن است کمک کند.
افراد مبتلا به اختلال دوقطبی (شیدایی یا افسردگی) دارای ریسک بالایی هستند و معمولا توصیه می شود که داروها را به طور مداوم برای پیشگیری مصرف کنید.

الکتروکانواسی درمان (ECT)

با وجود شهرت ترسناکی که دارد درمان الکتروشوک (ECT) یک درمان ایمن و موثر برای علائم مانیا و افسردگی است. ECT اغلب برای درمان انواع شدید افسردگی یا مانیا در اختلال دوقطبی I استفاده می شود زمانی که داروها ممکن است مؤثر نباشند یا احتمالاً به اندازه کافی برای تسکین علائم سریع عمل نکنند.

چشم انداز اختلال دوقطبی

علل اختلال دوقطبی به خوبی درک نمی شود. معلوم نیست که آیا اختلال دو قطبی می تواند به طور کامل جلوگیری شود.
ممکن است خطر وقوع شیدایی یا افسردگی پس از اختلال دو قطبی ایجاد شود. جلسات منظم درمانی با یک روانشناس یا کارمند اجتماعی می تواند به افراد کمک کند تا عوامل خلق و خوی بی ثبات (مانند تبعیت از داروهای ضعیف، محرومیت از خواب، مصرف مواد مخدر یا الکل و مدیریت ضعیف استرس) که منجر به بستری کمتر و بهبود کلی شود را شناسایی کنند. مصرف دارو به صورت منظم می تواند به جلوگیری از وقایع مانیا یا افسردگی کمک کند. اگر مشکوک به اختلال دوقطبی هستید بسیار مهم است که با مرکز ارائه مراقبت های اولیه، قرار ملاقات داشته باشید و ارزیابی شوید. نشانه های درمان نشده اختلال دوقطبی فقط بدتر می شود. برآورد شده است که حدود 15 درصد از افراد مبتلا به اختلال دو قطبی که درمان نشده اند خودکشی می کنند.
پیشگیری از خودکشی:
اگر فکر می کنید کسی در معرض خطر مستقیم آسیب زدن به خود و یا آسیب زدن به شخص دیگری است.
با شماره مرکز فوریت های پزشکی محلی تماس بگیرید.
کنار فرد باقی بمانید تا کمک برسد.
هر اسلحه، چاقو، داروها یا چیزهای دیگری که ممکن است باعث آسیب شود را بردارید.
گوش دهید اما قضاوت نکنید بحث کنید، تهدید یا فریاد بزنید.
اگر فکر می کنید کسی به خودکشی فکر می کند از یک مرکز پیشگیری از خودکشی کمک بگیرید.

  تبليغات

اختلال دوقطبی افسردگی مانیک علائم انواع تشخیص درمان

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار

داغ ترین اخبار